Animaloterapia, jak już wcześniej wspominaliśmy, to jeden z wielu rodzajów terapii. Bywa również nazywana zooterapią. Jest to naturalna metoda wspomagania leczenia i rehabilitacji osób z zaburzeniami i osób niepełnosprawnych, oparta na bezpośrednim kontakcie ze zwierzętami. Terapia ta odnosi się przede wszystkim do dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi oraz deficytami rozwoju psychoruchowego.

Terapia składa się z kilku etapów:

  • Przełamanie lęku i przywiązanie do zwierząt z którymi będziemy współpracować.
  • Poznawanie siebie nawzajem, nauka wzajemnych reakcji na różne bodźce.
  • Bezpośredni kontakt ze zwierzęciem /dotyk, zabawa/.

Na całym świecie są różne organizacje zajmujące się ANIMALOTERAPIĄ.  Również w Polsce istnieje sporo organizacji, stowarzyszeń, które korzystają z pomocy specjalnie przeszkolonych zwierząt. Z Animaloterapią kojarzą się głównie konie (hipoterapia) lub psy (dogoterapia, o któreh szerzej napiszemy w kolejnym tygodniu). Jednak do korzystnych oddziaływań można wykorzystywać absolutnie wszystkie zwierzęta. Cele, zadania, a także zwierzę, z którym będziemy współpracować, dostosowywane są bowiem do indywidualnych potrzeb pacjenta. Małe dziecko może obawiać się psa czy nie być w stanie dotknąć konia, wówczas rolę zwierzęcia do terapii może pełnić mniejsze zwierzę. Bezwarunkowo jednak na pierwszym planie jest zawsze bezpieczeństwo podczas zajęć.

[1] A. Franczak, K. Krajewska, J. Skorupa, Baw się poprzez animaloterapię, Wydawnictwo IMPULS, Kraków 2012, s. 9