Metoda ruchowej ekspresji twórczej zwana metodą Labana – od nazwiska jej autora – wykorzystuje twórczość dziecięcej wyobraźni. Każde rozwiązanie jest dobre, ponieważ to właśnie dziecko jest reżyserem danej sytuacji. Rudolf von Laban, który był tancerzem i choreografem, twierdził bowiem, że dziecku należy dać okazję do spontanicznego „wyrażenia się” poprzez ruch. Niemniej jednak rola nauczyciela jest
równie ważna. To on jest scenarzystą. Pełni też rolę doradcy, inspiratora i korektora.

W metodzie Labana poprzez zabawę poruszamy następujące tematy:
– wyczucie (świadomość) własnego ciała: przykładowe ćwiczenia to naśladowanie ruchu zwierząt, rozwijania się kwiatu itp.
– wyczucie (świadomości) ciężaru (siły): na przykład chwytanie baniek mydlanych, przyspieszony lub spowolniony film
– wyczucie (opanowania) przestrzeni: naśladowanie fruwania
– rozwijania wyczucia płynności ruchu, ciężaru ciała oraz przestrzeni i czasu
– kształtowania umiejętności współdziałania z partnerem lub grupą: “lustro” – naśladowanie ruchów innego dziecka
– użycia własnego ciała jako narzędzia w różnych czynnościach ruchowych
– rozwijania i doskonalenia podstawowych rodzajów akcji ruchowych
– kształtowania wyczucia rytmu pracy.

Jak to robimy? Opisujemy dziecku sytuację, na przykład taką.
Stoisz na łące. Świeci słońce, jesteś spragniony. Widzisz przed sobą drzewo z
pięknym jabłkiem, więc próbujesz po nie sięgnąć. Wspinasz się na palcach, wyciągasz wysoko ręce, ale jabłko wciąż jest nieosiągalne, więc podskakujesz wysoko, coraz wyżej… itp.
Sytuację można ubarwić, aby uatrakcyjnić zajęcia, na przykład włączając muzykę relaksacyjną: odgłosy natury, śpiew ptaków.

Scenariusz zajęć kreujemy w zależności od sytuacji bądź tematyki zajęć dostosowując czas zabawy do aktywności i skupienia dzieci.

W tej koncepcji wychowania fizycznego dziecko ćwiczy to, na co ma ochotę, według swoich możliwości i granic. Liczy wyłącznie na siebie, ponieważ nikt niczego mu nie narzuca, ale i nikt mu nie pomaga.

Założeniem gimnastyki twórczej Rudolfa Labana jest wiązanie ruchu ze słowem, rytmem i muzyką. Nauczyciel podczas zajęć nawiązuje do pór roku, ważnych wydarzeń, wykorzystuje znane dzieciom piosenki i wierszyki. Różnorodność form ruchowych oraz sposób zajęć stwarza dzieciom możliwość twórczego działania. Sprzyja temu atmosfera towarzysząca zajęciom: swoboda, humor, śmiech. Rudolf Laban duży nacisk kładł nie na efekt, lecz na sposób wykonania, tworzenia przez dziecko ruchu. Dziecko podczas zajęć jest jednocześnie aktorem i autorem.

Autor: Martyna Szatan, pedagog